دسته‌بندی نشده

پایداری برای گردشگری پایدار

2020 یک آغاز است

گردشگری در دنیای کنونی، بزرگترین صنعت زمان صلح است. این مفهومی است که اندیشمندان حوزه گردشگری بر آن اتفاق نظر دارند.
گردشگری معمای پیچیده ای است که هم برای پژوهشگران و هم برای حرفه ای های این صنعت و هم برای بازدیدکنندگان و گردشگران از اهمیت برخوردار است.
گردشگری مجموعه تمام صنایع مرتبط است و تمامی علوم نیز با آن در ارتباط هستند به طوری که بدون شناخت جامعه شناسی و مردم شناسی، تحلیل آن ممکن نیست. همینطور بدون دانش اقتصاد و مدیریت هم نمی توان برای آن برنامه ریزی کرد.
همچنین بدون اطلاع از دانش محیط زیست، اقلیم شناسی و زیست شناسی هم نمی توان به درک رابطه میان اجزای آن پرداخت.
گردشگری در هر کجا که نفوذ کند، شغل ایجاد می کند. شغل، پایداری می آفریند و پایداری، حس امنیت را چه در فرد و چه در اجتماع برقرار می کند.
بواقع پرداختن به گردشگری پایدار، یکی از دروازه های ورود و تحقق توسعه پایدار است.

راهبردهای گردشگری

توسعه پایدار
توسعه پایدار، یک غایت نهایی نیست. بلکه یک کیفیت است. کیفیتی که می تواند در تمام بخش های زندگی بشر کنونی بر روی کره زمین جاری شود. اتفاقی که می توان به آن نزدیک شد اما از آنجایی که زندگی بشر همواره با چالش هایی در ارتباط است، دستیابی صد در صد به آن نیز ممکن نیست.
پس توسعه پایدارهمواره امری نسبی است اگرچه ایده آل هایی برای آن در نظر گرفته شده است. این نسبت از جامعه ای به جامعه دیگر فرق دارد و از منطقه ای به منطقه دیگر و از فرهنگی به فرهنگ دیگر و از فردی تا فرد دیگر.
متغیرهای بسیاری هم هستند که بر روی توسعه پایدار تاثیر می گذارند. آن را تقویت می کنند و گاهی مانع آن می شوند. بواقع توسعه پایدارهم، برای خودش اهدافی دارد که دستیابی به آنها در کنار یکدیگر می تواند نشان دهد که ما تا چه حد به ایده آل های آن نزدیک شده ایم.

مهمترین آنها از این قرار هستند:

پایداری اجتماعی
احترام به حقوق بشر و فرصت های برابر برای همه با تمرکز بر فقرزدایی و پرهیز از بهره کشی

پایداری اقتصادی
ایجاد رفاه برای تمام مردم جامعه و حفظ فعالیت های اقتصادی در دراز مدت

پایداری زیست محیطی
حفاظت و مدیریت منابعی که تجدید پذیر نیستند با به حداقل رساندن آلودگی هوا، زمین، آب، حفظ تنوع زیستی و میراث طبیعی

اینکه گردشگری چگونه می تواند بر این سه شکل پایداری اثر بگذارد، موضوعی است که با بررسی اصول توسعه پایدار گردشگری، قابل تحلیل است.

توسعه پایدار؛ بایدها و نبایدها
« توسعه پایدار فرایندی است که نیازهای فعلی را برآورده می کند بدون آنکه اختلالی در تامین نیازهای نسل های آینده ایجاد شود.»
این تعریفی است که کمیسیون جهانی محیط زیست و توسعه درسال ۱۹۸۷ در مورد توسعه پایدار آورده است.
سازمان ملل نیز در سال ۲۰۱۵، قطعنامه ای را برای تحول جهانی در زمینه توسعه پایدار تا سال ۲۰۳۰ تصویب کرد که در این قطعنامه، به بخش های مختلفی از جمله محیط زیست، تغییرات اقلیمی و هر آنچه برای نسل آتی مهم و تأثیرگذار است، اشاره شده است. این قطعنامه اصول ۱۷ گانه ای دارد ودر هر اصل آن نیز، توضیحات مفصلی برای اجرا در سراسر جهان ذکر شده است که خود یک کتاب مبسوط است.
پس از آن، اهدافی نیز برای سال ۲۰۲۰ و اهداف دیگری هم برای سال ۲۰۵۰ در نظر گرفته شد که یکی پیش درآمد و یکی هم تکمیل کننده اهداف سال ۲۰۳۰ است.
بر اساس این اهداف بود که هر سازمانی برای خود، سرفصلی از برنامه ها را در نظر گرفت تا بر اساس آن اهداف ۲۰۳۰ محقق شود و یکی از همین سازمان ها، سازمان جهانی گردشگری است.
برای دستیابی به اهداف توسعه پایدار فقط ۱۰ سال فرصت داریم و این در حالی است که هنوز بسیاری از اهداف سال ۲۰۲۰ هنوز محقق نشده اند.
سازمان جهانی گردشگری درپلت فرم خود در خصوص توسعه پایدار و گردشگری، دستاورد نهایی حاصل از سند ۲۰۳۰ توسعه پایدار را در گردشگری در این موارد خلاصه می کند:

کارآفرینی، رشد پایدار، زندگی کم کربن
کارآفرینی در اینجا مهمترین رکن را دارد، در حال حاضراز هر۱۰ شغل دردنیا، یکی به گردشگری مربوط است و هر یک شغل در گردشگری، یک و نیم شغل دیگر را درگیر گردشگری می کند.
اشتغالزایی در گردشگری به اندازه ای اهمیت دارد که سازمان جهانی گردشگری امسال، یعنی سال ۲۰۲۰- ۲۰۱۹ را سال اشتغالزایی نامیده است.

شعار روز جهانی گردشگری که در۲۷ سپتامبردر جشن این روز مطرح شد، چنین است:

«گردشگری و مشاغل، آینده ای بهتر برای همه»
رییس سازمان جهانی گردشگری هم در این خصوص می گوید: ایجاد شغل، بهترین شغل است.
از طرفی به گزارش همین سازمان، بخش گردشگری، زنان و جوانان بیشتری نسبت به سایر بخش های اقتصادی دارد و همانطور که در جدول بالا مشاهده می شود، نقش زنان و جوانان در توسعه فعالیت های اقتصادی در گردشگری بسیار پر رنگ و حایز اهمیت است.
هیچ تردیدی نیست که اشتغالزایی می تواند در جامعه حس امنیت ایجاد کند. اگرچه فاکتورهای دیگری هم در این موضوع دخالت دارند. با این حال از سه مبحث پایداری اجتماعی، پایداری اقتصادی و پایداری زیست محیطی که شروط اصلی توسعه پایدار هستند و ارتباط تنگاتنگی با یکدیگر دارند، آنچه که بسیار حایز اهمیت است، پایداری اقتصادی است.
بخشی از این پایداری اقتصادی به ایجاد شغل و اقتصاد مولد و درگیر کردن همه ارکان جامعه (زنان و جوانان) مرتبط است.
گردشگری بیش ازهمه بخش های اقتصادی، هم می تواند به پایداری اقتصادی کمک کند و هم به دلیل همپوشانی با بسیاری از بخش های دیگر می تواند اقتصاد را رونق دهد.
ورود گردشگران خارجی در شرایط بحران اقتصادی می تواند جوامع درگیر با بحران را متحول کند. در کشورهایی که به نفت وابسته هستند، گردشگری می تواند به راحتی صنعت نفت را به استراحت بفرستد و خودش با ورود ارز به کشور بسیاری از مشاغل را احیا کند. آژانس ها، صنایع دستی، رستوران ها و هتل ها و کشاورزی در صدر مشاغلی هستند که احیا خواهند شد و هر کدام اینها بسیاری از مشاغل دیگر را درگیر خود خواهد کرد. از طرفی زیر ساخت ها نیز تغییر خواهند کرد و بهبود خواهند یافت. اگر به هریک از اهداف هفده گانه توسعه پایدار نگاه کنیم، درخواهیم یافت که همه آنها اگر درست برنامه ریزی شوند به اشتغالزایی منجر می شوند. همیشه میلیون ها انسان بیرون از حصار کشورهای درحال توسعه دانسته و ندانسته انتظار می کشند تا پول های خود را در سرزمین هایی با فرهنگ های غنی و ناشناخته خرج کنند و این بهترین راه آغاز درآمدزایی و روشن کردن موتور خاموش اقتصادی است.
این موتور که روشن شود آنوقت می شود مدیریتش کرد.

هومن یوسفی – حمیرا محب علی

نمایش بیشتر

نوشته های مشابه

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

همچنین ببینید

بستن
بستن